Η ελληνική ουτοπία...!

Γράφει ο Θεόδωρος Ε. Παντούλας

Η Ελλάδα είναι μια χώρα αγροτική. Μια χώρα, όμως, που επιμένει πεισματικά να αγνοεί ότι είναι αγροτική. Ο πλούτος της είναι οι επαρχίες της.

Μεταπολεμικά και κυρίως μεταπολιτευτικά, αυτός ο πλούτος όχι μόνο περιφρονήθηκε, αλλά και απαξιώθηκε από μιαν ανέντιμη πολιτικά κι ανεπαρκή διανοητικά ηγεσία. Αυτή η ηγεσία παρήγαγε συστηματικά γραφειοκρατίες, για να συντηρηθεί αλλά όχι πολιτική. Αυτή η ηγεσία ξερίζωσε από τις ελληνικές επαρχίες τους νέους, για να τους κάνει χαρτογιακάδες και σερβιτόρους. Οι καλύτεροι, μάλλον, έφυγαν για τα ξένα, αρνούμενοι να μαγαρίσουν το ψωμί τους, φιλώντας –κατά τα κομματικά ειωθότα- κατουρημένες τους ποδιές.

Όσοι ξεμείναμε εδώ, καταδικαστήκαμε να κουτουλάμε στα ντουβάρια, με τα οποία τσιμεντώσαμε την Πατρίδα και χτίσαμε την αυθαίρετο μητρυίδα. Αυτός είναι ο πολιτισμός μας, το μπετόν αρμέ.

Διότι έτσι διακονήθηκε ο «εκσυγχρονισμός» στην χώρα μας. Από αεριτζήδες κι εργολάβους. Με μεσάζοντες και μίζες. Αισθητικό πρότυπό μας έγινε αντιπαροχή κι οικονομικό μας πρότυπο η λοβιτούρα.

Συνδέθηκε η ανάπτυξη με την κατανάλωση. Με τις εξατμίσεις και τα κλιματιστικά. Κλινέξ, λαστέξ, στωματέξ, ελλαδέξ...!

Η ύπαιθρος χώρα έγινε μια έρημη χώρα. Μια χώρα, που στην πραγματικότητα ποτέ δεν ενσωματώθηκε στο κράτος – πρωτεύουσα. Αλλά όσους έμειναν εκτός της αθηναϊκής χωματερής τους εκμαυλίσαμε, εθίζοντάς τους στην επιδότηση της αεργίας τους με τα ψιχία των «πακέτων» μας. Τους κάναμε συνενόχους και συμμετόχους στις αποκεντρωμένες αστικές κομπίνες μας. Σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα το δομημένο περιβάλλον της περιφέρειας συναγωνίζεται με αξιώσεις τις χειρότερες συνοικίες της πρωτεύουσας.

Για χρόνια επενδύαμε –τρόπος του λέγειν επενδύαμε- στον τουρισμό. Στην ουσία όμως απαξιώναμε κι εδώ το ίδιο το προϊόν κάνοντας αρπαχτές. Γι’ αυτό κι έχουμε μια χώρα με ασύγκριτα τουριστικά πλεονεκτήματα, χωρίς τουρισμό πόλης και με εποχικούς επισκέπτες. Μια χώρα που η φιλοδοξία της σταμάτησε στα «ρουμς του λετ», δυο μήνες τον χρόνο. Τους υπόλοιπους δέκα, πίναμε φραπέδες περιμένοντας την επόμενη σεζόν αλλά δεν υπολογίσαμε ότι για τα τουριστικά θελήματα θα μας προέκυπταν –όπως και μας προέκυψαν- οικονομικότεροι μπακαλόγατοι.

Το τελειωτικό χτύπημα σε αυτό το μοντέλο υπανάπτυξης, το έδωσε ο ίδιος ο «εκσυγχρονισμός». Γίναμε εν μια νυκτί τζογαδόροι στο Χρηματιστήριο. Δεν χρειαζόταν πλέον να δουλεύουμε καθόλου. Ο «Ντάουν Τζόουνς» να ’ναι καλά. Μόνο που εμείς τον συναντήσαμε στα τελευταία του και μαζί μ’ αυτόν ψόφησε κι η γελάδα που μας μοσχοανάθρεψε. Είχαμε ξεμάθει την δουλειά και, πριν το ρίξουμε στην επαιτεία, το ρίξαμε στα δάνεια. Δάνειο για το σπίτι, για το αυτοκίνητο, για την επισκευή του εξοχικού, για τις γιορτές, για τις διακοπές. Ζωή σε δόσεις αλλά με χαμηλό επιτόκιο.

Αλλά επειδή κανείς δεν μακροημερεύει με δανεικά και φιλοδωρήματα, χρειάζεται να επιστρέψουμε ακριβώς εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε. Στην [υποθηκευμένη] γη μας, δηλαδή, η οποία παρά την εγκατάλειψη και την κακοποίηση, παραμένει, υπό προϋποθέσεις, πλούσια όχι μόνο ιστορικά αλλά και παραγωγικά.

Ο ιστορικός πλούτος της ελληνικής επαρχίας είναι πλούτος φορτισμένος με πυκνά νοήματα, αρχαία και σύγχρονα. Όσα μάλιστα γλίτωσαν από την προσοχή μας, παρουσιάζουν ακόμη αρχιτεκτονικό και πολεοδομικό ενδιαφέρον.

Ο παραγωγικός πλούτος των ελληνικών περιφερειών είναι –όχι βεβαίως στην έκταση που ήταν- πλούτος διατροφικός και βιοτεχνικός. Κρασί, λάδι, μέλι, τυριά, αλλαντικά, σιτάρι, σύκα σταφίδες, υφαντά, αργυροχρυσοχοΐα, κεραμική. Πρόκειται για έναν λησμονημένο αλλά υπαρκτό πλούτο, τον οποίο δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι μπορούμε ακόμη και σήμερα να τον εκτιμήσουμε.

Ένας πολιτισμός όμως δεν αξιολογείται ούτε από τους περιοδεύοντας θιάσους, ούτε από τα κρατικοδίαιτα Μέγαρα Μουσικής των Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου. Ένας πολιτισμός αξιολογείται από την ίδια την καθημερινότητά του. Από την διατροφή του. Από τον καθ’ ημέραν πολιτισμό του. Από το τι τρώει και πώς το τρώει. Κι η καθημερινότητά μας είναι μετεξεταστέα εδώ και χρόνια, διότι είναι μια καθημερινότητα χωρίς στοιχεία ποιότητας. Μια όρθια καθημερινότητα. Μια «φαστ φουντ» καθημερινότητα. Από το πολυεθνικό ράφι στον θερμοθάλαμο. Ή στην χλιδάτη κιτσαρία για την άρχουσα κηφηναρία!

Τα καταστήματα εστίασης από την Θράκη ως την Κρήτη αυτή την ένδεια περιγράφουν. Κατεψυγμένες πατάτες και φτηνά κρέατα. Μπορεί να βουλιάζουμε στην [εισαγόμενη] κρέμα γάλακτος, αλλά αγνοούμε το βούτυρο Κερκύρας. Οι πολυεθνικές των τροφίμων ξέρουν πολύ καλά ότι τα λεφτά είναι πολλά και μας το θυμίζουν με καταιγισμό διαφημιστικών μηνυμάτων. Κι όπου δεν μπορούν να μπουν από την πόρτα, μπαίνουν από το παράθυρο. Αγοράζουν ή δημιουργούν μια εμπορεύσιμη «τοπικότητα» για να συνεχίσουν την λεηλασία του τόπου και των ανθρώπων.

Κι όμως, στον τόπο μας, πριν γίνουμε δορυφόροι ενός ξενόφερτου υποδείγματος, είχαμε μια άλλη καθημερινότητα: στρώναμε τραπεζομάντιλο για να φάμε και το ψωμί ήταν ψωμί και η ελιά ήταν ελιά. Δεν ξέραμε τι είναι το «τοστ», αλλά ξέραμε πολλές πίτες. Σήμερα, παρά την τεραστίων διαστάσεων έγνοια μας για τις θερμίδες, είμαστε οι παχύσαρκοι της Μεσογείου.

Δεν νοσταλγώ τις εποχές της ανέχειας αλλά της κατακτημένης ποιότητας. Αυτή την ποιότητα, που δεν πετούσε στα σκουπίδια το φαγητό της, δεν μπορέσαμε να την εκτιμήσουμε τότε αλλά μάλλον θα την τιμήσουμε εξ ανάγκης τώρα.

Αυξάνονται -λένε- οι νέοι που επιστρέφουν στα χωριά τους ή στα χωριά των γονιών τους, αυξάνοντας με την παρουσία τους τις πιθανότητες να ζήσουν μια ζωή σε ανθρώπινες συνθήκες, όχι για να δημιουργήσουν μια νέα τουριστική ατραξιόν, αλλά για να επανεύρουν την ταυτότητά μας και να περισώσουν ό,τι μπορούν από την γηγενή ποιότητα που αρνηθήκαμε χάριν της επείσακτης ποσότητας που μας καταπλάκωσε.

Βεβαίως, δεν είναι η επανακατοίκηση της υπαίθρου προϋπόθεση ανάπτυξης. Προϋπόθεση ανάπτυξης όμως κι επανακατοίκησης είναι να ξανααγαπήσουμε τον τόπο μας και να επανασχεδιάσουμε την γεωοικονομία μας. Και αυτός ο επανασχεδιασμός θα φέρει αποκατάσταση του ερημωμένου ή βεβηλωμένου αγροτικού χώρου. Κι αυτός ο επανασχεδιασμός θα φέρει προκοπή, δημιουργώντας μάστορες κι όχι «ευέλικτους» εργαζόμενους. Αυτός ο επανασχεδιασμός θα μας απελευθερώσει από την εξάρτηση και θα μας συνδέσει με την χαμένη μας περηφάνια. Την περηφάνια του να ζει κανείς εργαζόμενος κι όχι επαιτώντας, του να ζει κανείς ως δημιουργός κι όχι ως καταναλωτής.

Ούτε μπορούμε ούτε θέλουμε τα φτηνιάρικα μαζικής παραγωγής προϊόντα. Θέλουμε την αναζωογόνηση των παραδοσιακών παραγωγικών συστημάτων και τρόπων. Αυτή είναι η κληρονομιά μας. Προϊόντα υψηλής ποιότητας και συμβολικής υπεραξίας, προϊόντα που δεν συγκρίνονται με τα πολυεθνικά σκουπίδια.

Οι νέες τεχνικές και τεχνολογίες, εάν χρησιμοποιηθούν σωστά, μπορούν να γίνουν αρωγοί σε αυτό το εγχείρημα, αφού δεν θα πνίγουν, αλλά θα προστατεύουν την πολυμορφία και την δυναμική της τοπικότητας, αναδεικνύοντας τα μοναδικά χαρακτηριστικά της.

Ο νέος αγρότης, σε αυτή την περίπτωση, θα είναι ο πρωταγωνιστής, όχι ο περιθωριοποιημένος οικονομικά και υποβαθμισμένος κοινωνικά εργάτης.

Δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις, για να προβλεφθεί ότι μια νέα αγροτικότητα θα λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά σε όλα τα επίπεδα, δημιουργώντας πρόσθετες αξίες στον χώρο.

Τίτλος του κειμένου είναι: «Ελληνική ουτοπία» και είναι ένας τίτλος που κυριολεκτεί, διότι η νέα αγροτικότητα, για την οποία ομιλεί και γράφει εδώ και χρόνια ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αγροφιλία), είναι μια ουτοπία, ένα αίτημα χωρίς τόπο, μια αγροτικότητα χωρίς αγρό, μια ασώματος κεφαλή. Η νέα αγροτικότητα είναι ασώματος γιατί το σώμα της, τής το στέρησε ένας συμπλεγματικός επαρχιωτισμός που προτιμούσε να παρασιτεί παρά να ζει.

Αυτό όμως που δεν έκαμε η Πολιτεία, οφείλει να το κατορθώσει –εάν βεβαίως υπάρχει- η ίδια η φιλοπατρία των πολιτών.

εφ. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, φ.844, (14/4/2011)

Πηγή

Read more...

Πρόεδρος Αλβανοτσάμηδων: Η Κορυτσά είναι αλβανική!

«Η Κορυτσά έχει παράδοση στην εργασία, στον πολιτισμό, στην οικονομία, στις μικρές μεταποιητικές βιομηχανίες, στην τέχνη, την ποιότητα της εκπαίδευσης. Και σε αυτήν την εξέλιξη η λέξη κλειδί είναι ο πατριωτισμός. »Για την αγάπη προς την Αλβανία, την αγάπη προς την Κορυτσά, την αγάπη προς τη σημαία, αυτό είναι το σύνθημα του κόμματός μας, PDIU. Αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα κάθε Αλβανού, παλαιού και νέου.

»Δεν συμφωνούμε στην εθνικιστική προπαγάνδα, σύμφωνα με την οποία η Κορυτσά πρέπει να χάσει τους δεσμούς της με τους γείτονές της. Όχι. Θέλουμε η Κορυτσά να ανακτήσει την σημασία της στην περιοχή. Η Κορυτσά αποτελεί τον κόμβο που συνδέει την Ελλάδα με την πΓΔΜ, είναι το πιο σημαντικό σημείο του τριγώνου αυτού. Επιζητούμε να αναφανεί η μοναδική αλβανική προοπτική της και όχι η ελληνική, σε μια προοπτική, ανοίγματος των συνόρων.

»Πώς μπορούμε να δεχτούμε ότι η γειτονική χώρα, η οποία κατέχει παράνομα περιουσία των Αλβανών τσάμηδων της Κορυτσάς, επεκτείνει τα πολιτιστικά σύνορά της μέχρι την Κορυτσά; Μήπως η Αλβανία δεν είναι τόσο κακή για να γίνεται αυτό;

Η Κορυτσά είναι αλβανική

»Θέλουμε η Αλβανία να προστατεύσει τα προϊόντα της Κορυτσάς, Θέλουμε να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας στην Κορυτσά. Θέλουμε η Κορυτσά να παραμείνει, ως έχει, αλβανική.

»Γνωρίζουμε ότι η Κορυτσά είναι μια πόλη που δημιουργεί με σθένος αστική κουλτούρα, έχει την ιστορία της, τους δρόμους της, τους διανοούμενούς της, τους εμπόρους της, την ιστορία της με τις όμορφες εκκλησιές της και τα ιστορικά τζαμιά της, συνέχεια του μεσαιωνικού πολιτισμού της Βοσκόπολης.

»Όμως, θέλουμε να τονίσουμε και σήμερα ότι η Κορυτσά είναι αλβανική.

»Ως κόμμα έχουμε καταγγείλει επανειλημμένα τη γελοία προσπάθεια της γειτονικής χώρας που με τους απεσταλμένους της δημιουργούν προκλήσεις στην Κορυτσά.

»Σήμερα θα πρέπει να αποδεχτούμε με σεβασμό την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Κορυτσάς που έδωσε μια απάντηση που άξιζε στον απεσταλμένο της.

Για τον Έλληνα πρόξενο της Κορυτσάς

»Αυτός τώρα δεν μπορεί να διανέμει και να πωλεί τις θεωρήσεις μέσω των εμπόρων των πολιτικών κομμάτων ή των ενώσεων.

»Αυτός τώρα δεν μπορεί να χειριστεί, όπως άλλη φορά, όταν η Αλβανία ήταν φτωχή, τα ιστορικά μνημεία και τους τάφους των προγόνων μας.

»Αυτός ο άνθρωπος είναι προβοκάτορας και δεν μπορεί να παίζει με τους Βλάχους, την φωτεινότερη συνιστώσα του αλβανικού έθνους, οι οποίοι έχουν παίξει τεράστιο ρόλο στην εθνική αναγέννησή μας. Οι Βλάχοι γνωρίζουν τι είναι και δεν χρειάζονται έναν τύπο με σακάκι και γραβάτα που περιφέρεται γύρω από την ένδοξη μας Κορυτσά, για να τους το πει.

»Τα πατριωτικά αισθήματα των Αλβανών της Κορυτσάς σήμερα τον 21ο αιώνα είναι ισχυρότερα από τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν η Αλβανία ήταν χωρισμένη και όταν οι γείτονες προσπάθησαν να μας αφήσουν χωρίς την Κορυτσά μας.

Οι Αλβανοί μαθητές πρώτοι στην Ελλάδα

»Έχουμε να αντιμετωπίσουμε του νέους που ψηφίζουν φέτος πρώτη φορά. Έχουν ακούσει όλοι, μεγάλες συζητήσεις που γίνονται στην κοινωνία, τα ΜΜΕ της γειτονικής χώρας, όπου τα αλβανόφωνα παιδιά έρχονται πρώτα στα ελληνικά σχολεία και βάσει του νόμου θα πρέπει να κρατούν τη σημαία στις παρελάσεις.

»Οι Αλβανοί είναι πρώτοι παντού και όταν έχουν τις προϋποθέσεις, εφ’ όσον τους δίνεται η ευκαιρία, λαμβάνουν μέρος σε τακτικούς διαγωνισμούς. Δεν διακατέχονται, όμως, από κανένα φθόνο. Παρά το γεγονός ότι δεν έχουν αλλάξει την ταυτότητά τους.

»Καλώ τη νεολαία μας να κρατήσει τον αετό (της σημαίας μας) πάντα στην καρδιά τους.

Αν οι Αλβανοί πωλούσαν την ταυτότητά τους κατά τον 19ο αιώνα χύνοντας το αίμα τους για να τους προστατεύσουν, θα το αρνηθούν σήμερα. Η Αλβανία είναι χώρα του ΝΑΤΟ. Σήμερα μπορούμε να κυκλοφορούμε ελεύθερα.

Οι ελληνικές συντάξεις

»Οι ελληνικές συντάξεις είναι επαιτεία και να δείτε ότι η Ελλάδα δεν θα διαρκέσει πολύ. Τότε, γιατί πρέπει να πουλήσουμε την ταυτότητά μας; Αυτός που πωλεί την ταυτότητά τους χάνει το σεβασμό των άλλων. Κανείς δεν εμπνέει σεβασμό όταν έχει πωλήσει τη σημαία του έθνους του.

Η βόρειος Ελλάδα ανήκει στην Αλβανία

»Γνωρίζατε, αγαπητοί φίλοι, ότι οι παππούδες σας έχουν πιστοποιητικά ιδιοκτησίας σε γη και σε πόλεις, σε γεωργικές εκτάσεις στη βόρειο Ελλάδα;

»Πως μπορούμε να δεχθούμε να συμπεριφέρονται οι γείτονες ως αφεντικά όταν οι Αλβανοί είναι οι μεγαλύτεροι ιδιοκτήτες της Βόρειας Ελλάδας;

»Είδατε πόσα πολλά ιστορικά μνημεία έχει η Κορυτσά; Είδατε πόσο όμορφες είναι οι εκκλησιές μας. Αυτά είναι δημιουργήματα Αλβανών και αποδεικτικά στοιχεία της αλβανικής Κορυτσάς.

»Πρέπει να προστατεύσουμε αυτά τα μνημεία. Ένα έθνος που αρνείται την ιστορία του, δεν έχει μέλλον.

www.echedoros-a.gr

Πηγή

Read more...

"Phase 3" - "The Arrivals"...2 σειρές που πρέπει να δείτε!

H σειρά "The Arrivals" με 51 επεισόδια και η σειρά "Phase 3" με 20 επεισόδια στο youtube με επικολλημένους τους ελληνικούς υπότιτλους!

Phase 3 όλα τα επεισόδια (ελληνικοί υπότιτλοι)

'Ενας στοχασμός της εποχής που ζούμε. Μια άψογη μελέτη για τα αίτια και τις συνέπειες του χαρακτήρα της σύγχρονης κοινωνίας. Μία κρίσιμη και ανυποχώρητη εξέταση της γενικής κατάστασης του κόσμου. Μια καλλιτεχνική παρουσίαση της κατάρρευσης της σύγχρονης κοινωνίας, καθώς και η αμέριστη λύση σε εναν ετοιμοθάνατο κόσμο. Δέν μένει τίποτα άθιχτο σε αυτό το συναρπαστικό ντοκυμαντέρ.

The Arrivals 51 επεισόδια (ελληνικοί υπότιτλοι)

Το Arrivals είναι μια σειρά από μικρά βίντεο που έχουν ως στόχο να μας δείξει όλα τα θρησκευτικά σημάδια που αποδεικνύουν το θεμέλιο όλων των απαιτήσεων για την ύπαρξη του Αντιχρίστου, Αλ Μαχντί και η δεύτερη έλευση του Χριστού. Κάθε επεισόδιο αποδεικνύει ένα σημείο.

Σύνδεσμοι για τα πρώτα επεισόδια:

Phase 3: http://www.youtube.com/watch?v=afySAp781-4

Arrivals: http://www.youtube.com/watch?v=VDjesXl_4Lg

Read more...

Έδωσε η Ελλάδα έγκριση στοχοποίησης του Καντάφι;

Μείζον πολιτικό ζήτημα εγείρεται και για την ελληνική κυβέρνηση μετά τις χθεσινοβραδινές εξελίξεις στη Λιβύη, αφού καλείται να απαντήσει εάν έχει δώσει συγκατάθεση για την αλλαγή της ΝΑΤΟϊκής στρατιωτικής στρατηγικής.

Προ ολίγων ημερών, στρατηγός της Συμμαχίας είχε δηλώσει κατά τη διάρκεια ενημέρωσης των δημοσιογράφων ότι το ΝΑΤΟ έχει πάρει νέες αποφάσεις αναφορικά με τη διεξαγωγή των επιχειρήσεων στη Λιβύη κάτι το οποίο «θα φανεί τις επόμενες ημέρες». Αρνήθηκε να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.

Μετά την επιχείρηση, το ΝΑΤΟ αναγκάστηκε να εκδώσει ανακοίνωση στην οποία δηλώνει ότι η Συμμαχία ΔΕΝ στοχοποιεί άτομα, μια δήλωση η οποία ελάχιστα πιστευτή γίνεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία πλέον είτε υπαινίσσονται είτε αναφέρουν ανοικτά αυτό που το «defencepoint.gr» εκτιμούσε από τις 11 Απριλίου αναλύοντας την κατάσταση:

Ότι από τη στιγμή που οι σύμμαχοι διστάζουν να δεσμεύσουν στρατεύματα στο έδαφος, η μόνη διαφαινόμενη αξιόπιστη από στρατιωτικής απόψεως επιλογή που απομένει φαίνεται να είναι η προσπάθεια εξουδετέρωσης του ίδιου του Λίβυου ηγέτη, αφού έτσι κι αλλιώς η συγκεκριμένη πολεμική επιχείρηση, καλώς ή κακώς, είναι προσωποποιημένη. Το θέμα είναι ότι το ΝΑΤΟ υποτίθεται ότι αποτελείται από δημοκρατικά καθεστώτα και τις αποφάσεις του τις λαμβάνει με ομοφωνία. Κατά συνέπεια, η Ελλάδα ως κράτος-μέλος θα πρέπει να έχει συναινέσει στη συγκεκριμένη στρατηγική επιλογή και οι πολιτικοί ηγέτες να έδωσαν τις αντίστοιχες εντολές στη στρατιωτική ηγεσία προς εκτέλεση. Οπότε, είτε η Ελλάδα έχει δώσει συγκατάθεση, είτε οι ΝΑΤΟϊκοί στρατιωτικοί διοικητές έλαβαν απαράδεκτη πρωτοβουλία χωρίς να διαθέτουν πολιτική έγκριση.

Σε κάθε περίπτωση, κάποιος πρέπει να δώσει πολιτικές απαντήσεις στο ζήτημα, με την Ελλάδα, εάν δεν έχει παράσχει συναίνεση από την πλευρά της, να υποχρεούται να προβεί σε καταδίκη της στοχοποίησης ενός ηγέτη, εκτός κι αν υποστηρίζει ότι η πράξη είναι συμβατή με το διεθνές δίκαιο το οποίο χρησιμοποιεί κατά κόρον στη διακηρυκτική της πολιτική (Τουρκία, Βαλκάνια κ.λπ.) ως μέθοδο επίλυσης διεθνών προβλημάτων.

Εάν το στρατιωτικό πλήγμα στην οικία Καντάφι, το οποίο είναι καταφανές ότι προχώρησε μετά από πληροφορίες για το που βρισκόταν ο Λίβυος ηγέτης από κατασκόπους στο έδαφος, ήταν η προσπάθεια να τελειώσει το ΝΑΤΟ τον πόλεμο με τον εύκολο τρόπο, όπως κατηγορήθηκε η κυβέρνηση των ΗΠΑ στο εσωτερικό για τη χρήση των οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροχημάτων τύπου Predator.

Πηγή

Read more...

«Ξαναχτύπησαν» οι…Τούρκοι της Δυτικής Θράκης!

Αυτή τη φορά σε συνέδριο «Τουρκικού Κόσμου» στην Αττάλεια…

Όταν δεν ξεσαλώνουν στα διεθνή φόρα της Δυτικής Ευρώπης, ξεσαλώνουν σε τουρκικό έδαφος. Νέα λοιπόν πρόκληση των…«Τούρκων της Δυτικής Θράκης» είχαμε πριν από λίγες μέρες, αυτή τη φορά στην Αττάλεια, σε ένα…τουρκολογικό συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο συνεδριακό κέντρο Ατατούρκ (σ.σ. πολύ…πρωτότυπο) και υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Μεσογείου (σ.σ. μια που δεν είναι της στιγμής, θα αντιπαρέλθουμε το βαρύγδουπο του τίτλου, προκειμένου για ένα τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό ιδρυματίδιο της κακιάς ώρας).

Τουρκολογικό συνέδριο βέβαια όχι (έστω και κατ’ επίφασιν) επιστημονικό, αλλά ξεκάθαρα αλυτρωτικό. Άλλωστε, όπως μπορούμε να παρατηρήσουμε στην αφίσα του συνεδρίου (στη 2η φωτογραφία, κάτω δεξιά)), στις σημαίες του…τουρκικού κόσμου περιλαμβάνεται αναφανδόν και εκείνη της Ανεξάρτητης Δυτικής θράκης. Αυτό φυσικά ουδόλως εμπόδισε κάποιους…

Έλληνες υπηκόους (και συνήθως αυτοφερόμενους – στα λόγια – ως θιασώτες της ελληνοτουρκικής φιλίας), όπως ο αρθρογράφος της «Γκιουντέμ» Τζεμίλ Καμπζά και ο πρόεδρος της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» Αχμέτ Καρά, να συμμετάσχουν με ανακοινώσεις τους στο συνέδριο (ως Τούρκοι βεβαίως).

Διαβάζουμε το σχετικό δημοσίευμα της «Μπιρλίκ» (19-4-2011) σε μετάφραση από το http://tourkikanea.gr:

H ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΧΤΥΠΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΤΤΑΛΕΙΑ

Στο διάστημα 16-17 Απριλίου 2011 οργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο Μεσογείου στο συνεδριακό κέντρο Ατατούρκ το “4ο Συνέδριο Νεολαίας Τουρκικού Κόσμου”.

Στο περιθώριο των συνεδριάσεων της επιτροπής, οργανώθηκαν επίδειξη παραδοσιακών χορών από την περιοχή του Καυκάσου, επίδειξη εκτέλεσης στρατιωτικών εμβατηρίων, δεξιώσεις και επίσκεψη στην πόλη.

Κατά το συνέδριο οργανώθηκε πάνελ με τίτλο ¨Ο Τουρκισμός της Δυτικής Θράκης¨. Στο πάνελ αυτό μετείχαν ως ομιλητές για τη Δ. Θράκη 4 άτομα: ο Τζεμίλ Καμπζά για την ελευθερία του τύπου, ο Σουάτ Τσολάκ με θέμα ¨Πολιτική εκπροσώπηση και Συμβούλιο Περιφέρειας¨, ο Αχμέτ Καρά για τους συλλόγους, και ο Δρ. Χουσείν Οζκάν από την Γερμανία για τον αγώνα που οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης δίνουν στην Ευρώπη για τη Δυτική Θράκη.

Ομιλητές που μετείχαν σε άλλες συνεδρίες είπαν πως σήμερα η Δυτική Θράκη έγινε το κέντρο του τουρκικού κόσμου.

Την προεδρία στην συνεδρία είχε η καθηγήτρια του πανεπιστημίου Χατζέτεπε Δρ. Γιόντζα Ανζερλίογλου. Η Ανζερλίογλου επιπρόσθετα στις ομιλίες που έκαναν οι ομιλητές, περιέγραψε τις σκέψεις της για τον τουρκικό κόσμο και το τι πρέπει να γίνει. Επίσης περιέγραψε στους εκπροσώπους του τουρκικού κόσμου με μια γενική αναφορά τις συνθήκες της Ελλάδας από την εποχή των Οθωμανών μέχρι τις μέρες μας, καθώς και τις συμφωνίες που προφυλάγουν τα δικαιώματα των Τούρκων που παρέμειναν μέσα στα σύνορα της Ελλάδας

Ο Δρ. Χουσείν Οζκάν χάρισε από μια σειρά από τις εκδόσεις του ΒΑΤΑΑΜ στο Πανεπιστήμιο της Μεσογείου και στην Οργανωτική Επιτροπή, ώστε βάζοντας τες στην βιβλιοθήκη να μπορούνε να επωφεληθούνε οι αναγνώστες. Επίσης μοίρασε πολλά βιβλία στου φοιτητές.

Στο συνέδριο διαβάστηκαν πολλά συγχαρητήρια τηλεγραφήματα. Από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Αμπντουλλάχ Γκιούλ, τον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν, τον αρμόδιο για τους Τούρκους του εξωτερικού υπουργό Φαρούκ Τσελίκ και από πολλούς ακόμη υπουργούς και βουλευτές.

Πηγή

Read more...

Μετανάστες και μπούρκα τρελαίνουν τους Γάλλους...!

Το πρώτο χαρτί που έπαιξε ήταν η απαγόρευση της μπούρκας και οποιασδήποτε άλλης ισλαμικής μαντίλας καλύπτει το πρόσωπο.

Η απαγόρευση τέθηκε σε εφαρμογή στα μέσα Απριλίου και την ίδια την ημέρα της «πρεμιέρας» επιβλήθηκε το πρώτο πρόστιμο σε μια 27χρονη από το Παρίσι που κυκλοφορούσε σε δημόσιο χώρο με καλυμμένο το πρόσωπό της. Το πρόστιμο είναι 150 ευρώ, αλλά η παραβάτις μπορεί να το γλιτώσει αν εγγραφεί σε μαθήματα αγωγής του πολίτη εντός ενός μηνός από τη σύλληψή της. Οι ποινές για εκείνους που υποχρεώνουν τις γυναίκες να φορούν μπούρκα (π.χ. τον πατέρα ή τον σύζυγο) είναι πολύ αυστηρότερες.

Το δεύτερο χαρτί που άνοιξε στο τραπέζι ο Σαρκοζί ήταν η έκκλησή του προς την ΕΕ να επανεξετάσει τους όρους για την προσωρινή άρση της Συνθήκης Σένγκεν- η οποία επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση προσώπων εντός της ΕΕ- όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.

Η έκκληση αυτή διατυπώθηκε σε επιστολή πριν από τέσσερις ημέρες, την οποία συνυπέγραψε ο ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι - αν και οι γνώστες θεωρούν ότι ο δεύτερος απλώς έκανε το «χατίρι» του Σαρκοζί, τον οποίο είχε εξοργίσει δίνοντας προσωρινή βίζα σε περισσότερους από 20.000 Τυνήσιους από την αρχή του έτους, τους οποίους στη συνέχεια έστελνε στη Γαλλία. Σύμφωνα με τον γάλλο πρόεδρο, οι σημερινές περιστάσεις, δηλαδή η μαζική εισροή μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική, απαιτούν «να εξεταστεί η πιθανότητα επαναφοράς των ελέγχων στα σύνορα της Σένγκεν». Το επόμενο χαρτί που έχει στα χέρια του το ανακοίνωσε ο υπουργός Εσωτερικών Κλοντ Γκεάν: ο αριθμός των μεταναστών που εισέρχονται στη Γαλλία θα μειωθεί καθώς η κυβέρνηση σκοπεύει να περιορίσει σημαντικά τις βίζες για εργασία και οικογενειακή επανένωση, οι οποίες αποτέλεσαν τις μισές από τις 200.000 βίζες που δόθηκαν το 2010.

Ωστόσο τίποτε από όλα αυτά δεν δείχνει ικανό να σώσει τον… «Ναπολέοντα» των γκωλικών από τη συσσωρευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια. Με ποσοστό δημοτικότητας 17%-20% ο Νικολά Σαρκοζί θα αποκλειόταν από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, σύμφωνα με τελευταίες δημοσκοπήσεις που δίνουν τις δύο πρώτες θέσεις στην υποψήφια της Ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν και στον σοσιαλιστή Ντομινίκ Στρος-Καν. Ο νυν επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Στρος-Καν συγκεντρώνει ποσοστό 43%, σχεδόν διπλάσιο από αυτό του Σαρκοζί.

«Καβαλώντας» το κύμα της λαικής δυσαρέσκειας, η 42χρονη Μαρίν Λεπέν, αρχηγός του Εθνικού Μετώπου, σπάει τα κοντέρ στις δημοσκοπήσεις. Ελαβε ιστορικά υψηλό ποσοστό 15% στις περιφερειακές εκλογές πριν από έναν μήνα, ενώ μερικές δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές τη φέρνουν ακόμη και στην πρώτη θέση. Το πιο εντυπωσιακό: έρχεται πρώτη και με αβυσσαλέα διαφορά από τους υπόλοιπους υποψηφίους μεταξύ των ψηφοφόρων της εργατικής τάξης. Συγκεντρώνει 36% την ώρα που ο αμέσως επόμενος, ο Στρος-Καν, παίρνει μόλις 17%.

Η προσπάθεια της κόρης του ΖανΜαρί Λεπέν να αποδαιμονοποιήσει το Εθνικό Μέτωπο φαίνεται ότι έχει πετύχει. Με κεντρικό σύνθημα «Πρώτα η Γαλλία», θέλει να καθαρίσει το κόμμα από τη ρετσινιά του ρατσισμού και του αντισημιτισμού και να το κάνει εκλέξιμο.

Στην αυριανή «μεγάλη πατριωτική πορεία» που παραδοσιακά διοργανώνει το Εθνικό Μέτωπο για την Πρωτομαγιά η Μαρίν απαγόρευσε για πρώτη φορά τη συμμετοχή σε σκίνχεντ και σε όσους φορούν στρατιωτικές στολές. «Τραβούν τις κάμερες σαν τις μύγες και θέλουμε να προστατευθούμε από τέτοιες προβοκάτσιες» είπε. Σκοπός είναι να απαλύνει την ακραία εικόνα του κόμματος.

Ισχυρό χαρτί της παραμένει βέβαια ο φόβος για τους μετανάστες. Η ανασφάλεια, η φτώχεια και η ανεργία διώχνουν τον κόσμο ακόμη πιο μακριά από την παραδοσιακή πολιτική. «Η πραγματική κατάσταση είναι χειρότερη από όσο φαίνεται.Οι άνθρωποι δεν νιώθουν μέρος της κοινωνίας, δεν έχουν πολιτική ύπαρξη.Είναι μια μακροχρόνια τάση,όπως φαίνεται και από την γκετοποίηση των υποβαθμισμένων προαστίων. Η αποχή, στο 51,1% στις εκλογές του Μαρτίου,δεν είναι διαμαρτυρία αλλά κάτι βαθύτερο:το πολιτικό παιχνίδι έχει αποξενώσει βαθιά πολύ κόσμο» λέει ο κοινωνιολόγος Ζαν-Υβ Ντορμαζέν.

Τελευταίο χαρτί του Σαρκοζί είναι η επέμβαση στη Λιβύη, στην οποία πρωτοστάτησε σε μια προσπάθεια να εμφανιστεί σαν ηγέτης με πυγμή και διεθνή παρουσία, ευελπιστώντας να κερδίσει πόντους στο εσωτερικό. Ωστόσο είναι ένα κυνικό στοίχημα που μπορεί να γίνει δίκοπο μαχαίρι, αν αυτή η περιπέτεια στη Βόρεια Αφρική δεν έχει την αναμενόμενη επιτυχία.

«Πεθαίνουν στη δουλειά»

Είναι ένα συνηθισμένο αστείο ανάμεσα στους βρετανούς και στους αμερικανούς εργαζομένους: οι γάλλοι συνάδελφοί τους «κάνουν περίπατο» στη δουλειά – απολαμβάνουν 35ωρη εβδομάδα,δίωρα διαλείμματα για μεσημεριανό φαγητό και πολύχρονες διακοπές.Ωστόσο,σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας,ο «περίπατος» δεν είναι και τόσο υγιεινός: η Γαλλία έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά εργατικών αυτοκτονιών στον κόσμο- μόνο οι ΗΠΑ και η Ουκρανία διαθέτουν περισσότερες περιπτώσεις κατάθλιψης σχετιζόμενης με τις συνθήκες εργασίας. Την Τρίτη του Πάσχα ένας 57χρονος,εργαζόμενος επί 30 χρόνια στη France Telecom και πατέρας τεσσάρων παιδιών,αυτοπυρπολήθηκε στο πάρκινγκ του γραφείου του.Αιτία της αυτοκτονίας του είναι το γεγονός ότι είχε μετατεθεί αρκετές φορές παρά τη θέλησή του τα τελευταία χρόνια. Αν πιστέψουμε τις στατιστικές, τουλάχιστον άλλες τρεις αυτοκτονίες που οφείλονται στις συνθήκες εργασίας έχουν πραγματοποιηθεί στη Γαλλία ως σήμερα Σάββατο που κυκλοφορεί «Το Βήμα».Το CGΤ, ένα από τα μεγαλύτερα γαλλικά εργατικά συνδικάτα,υποστηρίζει ότι σημειώνονται 300-400 αυτοκτονίες τον χρόνο,οι οποίες μπορούν να αποδοθούν άμεσα στις συνθήκες εργασίας,πράγμα που σημαίνει ένας αυτόχειρας εργαζόμενος την ημέρα. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της ΤΝS Sofres,τα τρία τέταρτα των γάλλων εργαζομένων θεωρούν ότι ο όρος «στρες» συνοψίζει καλύτερα την εργασιακή ζωή τους.Τα σκήπτρα στις αυτοκτονίες υπαλλήλων τους κρατά η France Telecom με περισσότερες από 30 τον χρόνο.Η εταιρεία υποστηρίζει ότι διαθέτει 100.000 υπαλλήλους και ότι ο αριθμός αυτός των αυτοχείρων κινείται εντός της εθνικής στατιστικής.Οι επίσημοι αριθμοί όμως μιλούν για 15 αυτοκτονίες ανά 100.000 Γάλλους.Μερίδα του λέοντος στις εργατικές αυτοκτονίες κατέχουν επίσης οι αυτοκινητοβιομηχανίες Renault και Ρeugeot.

Η πτώση του «μικρού Ναπολέοντα»

Αφού φούσκωνε σαν… τεράστιο σουφλέ επί 15 χρόνια, η δημοτικότητα του Νικολά Σαρκοζί έσκασε με πάταγο. Η κατάρρευσή του ζωντανεύει το καταστρεπτικό σενάριο μιας επανάληψης της 21ης Απριλίου 2002, όταν ο υποψήφιος της Ακροδεξιάς Ζαν-Μαρί Λεπέν πέρασε στον β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών. Και τότε δεν είχε χτυπήσει η οικονομική κρίση ούτε είχε εγκατασταθεί για τα καλά η δυσφορία (η περιβόητη «malaise») στη γαλλική κοινωνία, που φέρνει σήμερα πρώτη την κόρη του Λεπέν στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Ολα είναι πιθανά στις εκλογές του 2012, με έναν λαό που έχει δικαίως τη φήμη του τιμωρού στις κάλπες και του διαδηλωτή που ρίχνει κυβερνήσεις. «Δεν τον ψηφίσαμε για να απελευθερώσει τη Λιβύη. Τον ψηφίσαμε για να βρει δουλειά στα παιδιά μας και έχει αποτύχει». Αυτό είναι το κοινό αίσθημα στη Γαλλία, τονίζει μιλώντας στο «Βήμα» ο Αντουάν ντε Μπιεβρ, πολιτικός συντάκτης στην εφημερίδα «Le Journal du Dimanche». Μπορεί στη Βεγγάζη να έχουν τον Νικολά Σαρκοζί σαν ήρωα- είναι άλλωστε ο ένας από τους τρεις ηγέτες παγκοσμίως που έχουν αναγνωρίσει τους αντικαθεστωτικούς ως επίσημη κυβέρνηση της Λιβύης και από τους πρώτους που έστειλαν βομβαρδιστικά για να τους υποστηρίξουν. Στη Γαλλία όμως ο πρόεδρος περνάει πολύ δύσκολες ώρες. Με ποσοστό δημοτικότητας σταθερά κάτω του 20%, το χειρότερο για κάθε ηγέτη στην ιστορία της 5ης Δημοκρατίας, είναι στριμωγμένος ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες: τον σοσιαλιστή Ντομινίκ Στρος-Καν στα αριστερά και την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν στα δεξιά του. Σε ορισμένες μάλιστα δημοσκοπήσεις φαίνεται να μην περνάει καν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών τον Μάιο του 2012, ξυπνώντας τον εφιάλτη της 21ης Απριλίου 2002, όταν η άκρα Δεξιά αναδείχθηκε δεύτερο κόμμα.

Τι φταίει; «Είναι κοινώς παραδεκτό ότι δεν κατάφερε να κάνει πράξη όλα όσα είχε υποσχεθεί προεκλογικώς. Και ήταν πάρα πολλά» συνεχίζει ο Ντε Μπιεβρ. «Μετά ήρθε η οικονομική κρίση και έδωσε τη χαριστική βολή».

Είναι αλήθεια ότι ο Σαρκοζί έκανε κάποιες προσπάθειες να αναζωογονήσει τη γαλλική οικονομία με μεταρρυθμίσεις προς το πιο φιλελεύθεροόπως η κατάργηση του 35ώρου και η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης -, αλλά συνάντησε έντονες αντιδράσεις στους δρόμους και δεν κατάφερε να βάλει μπρος τη μηχανή της ανάπτυξης. Και ενώ ήταν εκείνος που είχε ανακοινώσει περιχαρής ότι θα έκανε «την ευτυχία και την ευημερία» δείκτες«κλειδιά» για την οικονομική πρόοδο της χώρας, η «malaise» έχει εξελιχθεί σε χρόνια κατάσταση στη Γαλλία.

«Απελπισία, απόρριψη και απαισιοδοξία»: αυτή είναι η γαλλική κοινωνία σήμερα!

«Eνα χρόνο πριν από τις προεδρικές εκλογέςη άνοδος της Μαρίν Λεπέν στις κάλπες και στις δημοσκοπήσεις είναι το σύμπτωμα μιας τριπλής κρίσης:πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής.Ο Νικολά Σαρκοζί έχει χάσει τη λαϊκή ψήφο, την οποία κέρδισε το 2007 με το σύνθημα “δουλέψτε περισσότερο για να βγάλετε περισσότερα χρήματα”.Με την ανεργία στο 9,9% και 3,8 εκατομμύριαανθρώπους χωρίς δουλειά,σήμερα αυτό ακούγεται σαν τραγική ειρωνεία. Οι εργάτες και οι υπάλληλοι που τον ψήφισαν νιώθουν τώρα εξαπατημένοι. Η ύφεση και η πολιτική της λιτότητας που εφαρμόζεται για να μειωθεί το έλλειμμα έδωσαν τη χαριστική βολή στο κράτος πρόνοιας, όπως και η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 62 χρόνια-ταμπού στη γαλλική κοινωνία εδώ και δεκαετίες» λέει η Φρανσουάζ Φρεσό.

«Μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει την εντύπωση ότι δεν θα μπορέσει να βγει από αυτή την κρίση.Νιώθει θύμα της παγκοσμιοποίησης και δεν βλέπει φως στην άκρη του τούνελ. Ο κόσμος έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στους πολιτικούς,τους θεωρεί συλλήβδην ανίκανους και διεφθαρμένους. Η κοινωνία ριζοσπαστικοποιείται και στρέφεται πιο εύκολα προς τα άκρα.Επί δεκαετίεςτο Εθνικό Μέτωπο είχε το μονοπώλιο στην ξενοφοβία και στον ρατσισμό. Ο Σαρκοζί το υπονόμευσε με κάποιες δικές του ρατσιστικές ιδέες περί εθνικής ταυτότητας και απελάσεις μεταναστών, που τώρα έχουν γίνει μπούμερανγκ».

«Η Αριστερά παρακολουθεί το φαινόμενο με ανάμεικτα συναισθήματα.Βλέπει με ικανοποίηση τη δημοτικότητα του Νικολά Σαρκοζί να πέφτει στο ναδίρ, αλλά φοβάται ότι αυτό το μεγάλο κύμα του λαϊκισμού μπορεί να σαρώσει και την ίδια. Η Μαρίν Λεπέν φλερτάρει με μεγάλη επιτυχία με την εργατική και τη μεσαία τάξη των λευκών γάλλων ψηφοφόρων,που φοβούνται το έγκλημα, τους μετανάστες, τους μουσουλμάνους και, πάνω απ΄ όλα, την ανεργία και τη φτώχεια. Ηδη εκατομμύρια Γάλλοι ζουν με τον καθημερινό φόβο της κοινωνικής υποβάθμισης. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, 15 εκατομμύριαάνθρωποι αδυνατούν πλέον να αντεπεξέλθουν στις βιοποριστικές ανάγκες τους…».

Πηγή

Read more...

Ένα λάθος βήμα στη Μέση Ανατολή θα επιφέρει τον "Αρμαγεδών"! (Μέρος 1ο)

Του Μανώλη Κυπραίου

Μετά τον άνεμο του παναραβισμού που σάρωσε τις αραβικές χώρες από τα τέλη της δεκαετίας του ΄50 έως τον πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ το 1973, ένας νέος άνεμος, αυτή τη φορά με αίτημα τη Δημοκρατία, σαρώνει τα κράτη του αραβικού κόσμου.

Η Τυνησία αποτέλεσε την αρχή, συνέχισε η Αίγυπτος, ακολούθησε η Λιβύη, το Μπαχρέιν, η Ιορδανία, η Υεμένη και η Συρία. Όμως, η εξέλιξη της κατάστασης δεν ήταν τόσο «μαλακή» όσο στην περίπτωση της Τυνησίας, της Αιγύπτου και της Ιορδανίας, όπου οι όποιες αλλαγές έγιναν ουσιαστικά αναίμακτα. Η Λιβύη και η Συρία είναι δύο χώρες όπου τα υπάρχοντα καθεστώτα έχουν ισχυρά εξουσιαστικά θεμέλια και διαθέτουν ισχυρές ένοπλες και παραστρατιωτικές μονάδες που τα στηρίζουν.

Έτσι η αλλαγή που νόμιζαν κάποιοι πως θα έρθει εν ριπή οφθαλμού και χωρίς να χυθούν ποτάμια αίματος, δεν ήρθε και φυσικά δεν θα έρθει.

Αντίθετα μέρα με την μέρα, όπως είχαμε προειδοποιήσει από τις αρχές του περασμένου Ιανουαρίου, η κατάσταση θα περιπλέκεται ολοένα και περισσότερο και θα βυθίζει μέσα σε μια αέναη δίνη χωρίς πυθμένα, τους επίδοξους κυβερνήτες αλλά και τα κράτη με νεοαποικιακές επιδιώξεις.

Συρία

Η κατάσταση στη Συρία είναι η πιο περίπλοκη, αν και η Συρία δεν είναι τόσο πλούσια σε φυσικούς πόρους όπως η Λιβύη. Όμως η Δαμασκός έχει καταφέρει να «υπονομεύσει» ολόκληρη τη Μέση Ανατολή έτσι ώστε σε περίπτωση κατάρρευσης του καθεστώτος μπορεί να πυροδοτήσει τα «εκρηκτικά» προκαλώντας πραγματική κόλαση.

Το καθεστώς της Συρίας έχει προβεί σε σφοδρότερες επιθέσεις και πολύ περισσότερες δολοφονίες πολιτών από ότι η ηγεσία του Καντάφι όπως τουλάχιστον έχει γίνει γνωστό μέχρι σήμερα. Και ενώ στην περίπτωση της Λιβύης η αντίδραση ήταν άμεση και στρατιωτικής μορφής, στην περίπτωση της Συρίας είναι έμμεση και χαμηλής έντασης.

Ο λόγος είναι η συμμαχία της Συρίας με το Ιράν και φυσικά πως τα κέντρα επιχειρήσεων οργανώσεων όπως η Χεζμπολάχ και η Χαμάς, βρίσκονται είτε επί συριακού εδάφους, είτε επί συριακής προστασίας.

Τι σημαίνουν πρακτικά όλα αυτά;

Αν δυνάμεις π.χ. των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ-με δεδομένη την αποχή της Τουρκίας-εξαπέλυαν επίθεση κατά της Συρίας, είναι εξαιρετικά πιθανό πως θα εμπλεκόταν και το Ιράν. Όχι μόνο λόγω της στρατιωτικής συμμαχίας που έχουν τα δύο κράτη, αλλά και λόγω του ότι το Ιράν θα έχανε ουσιαστικά το μοναδικό κρατικό σύμμαχό του στην περιοχή.

Αυτό θα σημάνει αυτόματα ότι το Ιράν θα εμπλακεί σε πόλεμο με τις ΗΠΑ, ο Περσικός Κόλπος θα μετατραπεί σε πεδίο αεροναυτικών επιχειρήσεων γιγαντιαίας κλίμακας, η ροή του πετρελαίου θα πάψει, οι σιϊτες σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή θα ξεσηκωθούν, ο Λίβανος θα «πάρει φωτιά» ξανά, οι συριακές ένοπλες δυνάμεις πιθανά να επιτεθούν εναντίον του Ισραήλ ως αντιπερισπασμό, εξαπολύοντας μια τετραπλή επίθεση εναντίον του εβραϊκού κράτους (Από τα υψώματα του Γκολάν οι Σύριοι, από το Λίβανο η Χεζμπολάχ, από τη Γάζα η Χαμάς και μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων στο εσωτερικό του Ισραήλ). Και φυσικά το φαινόμενο του ντόμινο δεν σταματά εκεί. Τόσο η Συρία, όσο και το Ιράν έχουν τη δυνατότητα να πλήξουν με ανορθόδοξα μέσα το εσωτερικό των χωρών που εμπλέκονται σε μια ενδεχόμενη επέμβαση, μεταφέροντας τις επιχειρήσεις μέσα στα αστικά τους κέντρα. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι και πραγματικός εφιάλτης για όλες τις μεγάλες δυνάμεις.

Μερικές «παλαιού τύπου» επιχειρήσεις τύπου 11η Σεπτεμβρίου, ίσως αποδειχθούν καθοριστικότερες από την τεχνολογική ανάπτυξη, για να ηττηθούν οι προηγμένες στρατιωτικά αλλά μωρές στρατηγικά και πολιτικά μεγάλες δυνάμεις.

Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται πως και η Συρία και το Ιράν διαθέτουν βαλλιστικούς πυραύλους εδάφους-εδάφους με τη δεύτερη να διαθέτει πυραύλους ικανούς να πλήξουν ακόμα και την καρδιά της Ευρώπης…

Στην όλη κατάσταση δεν πρέπει να λησμονούμε και δύο ισότιμους και ισχυρούς παίκτες στην παγκόσμια γεωστρατηγική σκακιέρα, την Κίνα και τη Ρωσία. Και οι δύο χώρες, ούτε να το σκέφτονται δεν θέλουν πως η Δύση σχεδιάζει μια στρατιωτική εμπλοκή στη Συρία. Και το βέβαιο είναι πως το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν θα καταφέρει ποτέ να δώσει το «πράσινο φως» σε μια τέτοια επέμβαση.

Η αρνησικυρία του Πεκίνου και της Μόσχας πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Στενοί σύμμαχοι και συνεργάτες τόσο με τη Δαμασκό όσο και την Τεχεράνη, οι δύο μεγάλες δυνάμεις δεν θα επιστρέψουν όχι μόνο λόγω συμφωνιών, αλλά και για λόγους που άπτονται των στρατηγικών τους συμφερόντων και της αίγλης τους, στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της Λιβύης.

Και το σίγουρο είναι πως αν οι δυτικοί το αποφασίσουν σίγουρα θα βρουν στις θερμές θάλασσες μοίρες του κινεζικού και του ρωσικού στόλου να τους προειδοποιούν πως ενδεχόμενη επίθεση θα επιφέρει κλιμάκωση.

Πηγή

Read more...