Select Menu

Slider

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

My Place

ΚΟΣΜΟΣ

ΕΥΡΩΠΗ

ΒΑΛΚΑΝΙΑ

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

» » » » » » » » Gideon Rachman: «Τα σχολικά βιβλία ιστορίας μπορούν να κάνουν πλύση εγκεφάλου και να οδηγήσουν σε πόλεμο»
«
Next
Νεότερη ανάρτηση
»
Previous
Παλαιότερη Ανάρτηση

Δείτε με τι μανία και με τι επιχειρήματα πολεμούν σχολικά βιβλία ιστορίας που καλλιεργούν εθνική συνείδηση.

Αντιληφθείτε πως παρουσιάζοντας μια προπαγάνδα δήθεν φιλειρηνική ανάμεσα στα έθνη, επιδιώκουν εδώ και δεκαετίες την διαγραφή σημείων της ιστορίας όλων των εθνών που προσδιορίζουν την διαφορετικότητα τους, θέλοντας να μετατρέψουν τους πάντες σε μια άμορφη μάζα..."χάριν της ειρήνης και της ευημερίας", όπως έλεγε και η κ. Μπενάκη κατά την παράδοση της προεδρίας της Δημοκρατίας στον κ. Παπούλια! Και φυσικά θυμηθείτε και την προπαγάνδα που ακολουθείται και στη χώρα μας εδώ και χρόνια για την έκδοση νέων σχολικών βιβλίων ιστορίας και Θρησκευτικών με «στρογγυλεμένες γωνίες»...!   

Ακολουθεί το προπαγανδιστικό κείμενο από το Financial Times (Απόδοσηeuro2day)

Πώς τα σχολικά βιβλία μπορούν να οδηγήσουν σε πόλεμοΠηγή: Financial Times
Του Gideon Rachman

Ο Πούτιν λέει πως η ΕΣΣΔ έσωσε την ανατολική Ευρώπη από το φασισμό. Η Πολωνία υμνεί το Χόρτι. Στην Ιαπωνία αρνούνται τη Σφαγή της Ναντσίγνκ και το Πεκίνο υμνεί ακόμη το Μάο. Ποια τα όρια μεταξύ συζήτησης και κατάχρησης της ιστορίας και πότε η εκπαίδευση γίνεται πλύση εγκεφάλου.

Όταν οι πολιτικοί ηγέτες μπαίνουν στη διαδικασία να ξαναγράψουν το παρελθόν, τότε πρέπει να φοβόμαστε για το μέλλον. Στη Ρωσία, την Ουγγαρία, την Ιαπωνία και την Κίνα, πολιτικά υποκινούμενες προσπάθειες να ξαναγραφτούν τα σχολικά βιβλία ιστορίας αποτελούν ενδείξεις ανόδου του εθνικισμού.

Τον Ιανουάριο ο Βλαντιμίρ Πούτιν προέδρευσε σε μία συνάντηση, όπου βασικό θέμα ήταν η δημιουργία νέου βιβλίου ιστορίας για το σχολικό εκπαιδευτικό σύστημα. Ο Ρώσος πρόεδρος διαμαρτυρήθηκε χαρακτηρίζοντας πολλά σχολικά βιβλία «ιδεολογικά σκουπίδια» που «δυσφημούν το ρόλο του σοβιετικού λαού στη μάχη εναντίον του φασισμού». Δεν θεωρεί ότι οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης  καταλήφθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση το 1945. Προτιμά μία εκδοχή της ιστορίας σύμφωνα με την οποία η ΕΣΣΔ έσωσε αυτά τα έθνη από τον φασισμό.

Η πολιτική σημασία αυτής της ιστορικής διαμάχης έγινε σαφής στην κρίση για την Ουκρανία. Η Μόσχα σταθερά προσπαθεί να χαρακτηριστεί «φασιστική» η νέα κυβέρνηση της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας ότι οι ηγέτες της είναι ιδεολογικοί κληρονόμοι των Ουκρανών που πάλεψαν με τους Ναζί εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης του Στάλιν. Αυτή η εκδοχή  των γεγονότων προωθείται ενεργά από τα ρωσικά ΜΜΕ.

Ειρωνικά, η Ρωσία του κ. Πούτιν απολαμβάνει καλές σχέσεις με την Ουγγαρία – τη μόνη κυβέρνηση του πρώην σοβιετικού μπλοκ που θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι υιοθέτησε μία επικίνδυνα διφορούμενη στάση ως προς την ιστορία της άκρας δεξιάς. Η συντηρητική κυβέρνηση του Βίκτορ Ορμπάν, φαίνεται να ενθαρρύνει την αποκατάσταση του Μίκλος Χόρτι, του απολυταρχικού και αντισημίτη ηγέτη της χώρας στα χρόνια του μεσοπολέμου. Ανά την χώρα παρουσιάστηκαν διάφορα αγάλματα του Χόρτι όπως και μία πλάκα στη Βουδαπέστη. Διεξάγονται επίσης προσπάθειες να ξαναγραφτούν τα σχολικά βιβλία της ιστορίας δίνοντάς του ένα πιο «πατριωτικό» ύφος.

Όπως συμβαίνει και με την περίπτωση της Ρωσίας, έτσι και τα γειτονικά κράτη της Ουγγαρίας δικαίως ανησυχούν με αυτό το ξέσπασμα αναθεώρησης της ιστορίας. Ένας από τους λόγους για τους οποίους αρκετοί από τους δεξιούς της Ουγγαρίας βλέπουν τώρα θετικά τον Χόρτι είναι επειδή πίστευε στο όραμα μίας «Μεγάλης Ουγγαρίας» που θα μπορούσε μία ημέρα να διεκδικήσει τα εδάφη που η χώρα έχασε μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εθνικιστές της Ουγγαρίας επιμένουν σε αυτό τον στόχο.

Οι εθνικιστικές προσπάθειες για να ξαναγραφτούν τα σχολικά βιβλία ιστορίας αποτελούν πηγή ανησυχίας και στην Ασία. Ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας Σίνζο Άμπε, πρότεινε τα σχολικά βιβλία να υιοθετήσουν μία πιο «μαζοχιστική» θεώρηση της ιαπωνικής ιστορίας. Η πρότασή του εξόργισε την Κίνα και τη Νότιο Κορέα που ήδη διαμαρτύρονταν επειδή τα ιαπωνικά βιβλία υποβαθμίζουν ιστορικά εγκλήματα όπως τη Σφαγή της Ναντσίνγκ του 1937 ή τις "σκλάβες του σεξ" – γνωστές και ως «γυναίκες αναψυχής» που είχε ο αυτοκρατορικός στρατός της Ιαπωνίας.

Και το Πεκίνο όμως, δεν είναι αθώο σε ότι αφορά την κατάχρηση της ιστορίας για εθνικιστικούς σκοπούς. Ο πρόεδρος Ξι Τζιπίνγκ αποκάλυψε τα σχέδιά του για «μεγάλη ανανέωση του κινεζικού έθνους» σε μία ομιλία που έδωσε πρόσφατα στο ανακαινισμένο Μουσείο Εθνικής Ιστορίας στο Πεκίνο. Το Μουσείο έχει αφιερώσει τεράστια έκταση στην ιαπωνική εισβολή στην Κίνα κατά τη δεκαετία του 1930, όπως και στα εγκλήματα από Βρετανούς, Γάλλους και άλλους ξένους ιμπεριαλιστές που «κατέβηκαν στην Κίνα σαν ένα σμήνος μέλισσες». Το εθνικό μουσείο όμως – όπως και τα βιβλία που διδάσκουν τα παιδιά στην Κίνα – δεν λέει κουβέντα για το πόσα εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος, είτε λόγω του λιμού που προκλήθηκε από το «μεγάλο άλμα προς τα εμπρός» του Μάο Τσε Τουνγκ ή από την Πολιτιστική Επανάσταση. Πορτρέτο του Μάο εξακολουθεί να υπάρχει στην πλατεία Τιενανμέν.

Ενώ στη Ρωσία, όσες αναθεωρήσεις κι αν προκαλέσει ο κ. Πούτιν, θα ήταν αδιανόητο να υπάρξει πορτρέτο του Στάλιν στην Κόκκινη Πλατεία. Ο στόχος όλων αυτών είναι σαφής: να καθοδηγηθεί η λαϊκή οργή στο εξωτερικό, στους γείτονες της Κίνας και όχι στο εσωτερικό, δηλαδή στην κινεζική κυβέρνηση.

Ακόμη και η Βρετανία έχει δεχθεί κριτική για την ιστορία που διδάσκει στα σχολεία της. Ο υπουργός Παιδείας Μάικλ Γκόουβ, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από διακεκριμένους ιστορικούς καθώς πρότεινε υποστήριξε ότι διδάσκεται στα παιδιά μία υπερβολικά αρνητική εκδοχή του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Ο κ. Γκόουβ υποστηρίζει ότι θα πρέπει να διδάσκεται πως ήταν μία δικαιολογημένη υπεράσπιση της ελευθερίας και όχι μία μάταιη αιματοχυσία.

Αυτό υποδεικνύει ότι οι προσπάθειες πολιτικών ηγετών να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο διδάσκεται η ιστορία των εθνών τους –όπως ο κ. Πούτιν και ο κ. Άμπε – δεν είναι κάτι ασυνήθιστο.  Υπάρχουν όμως, σημαντικές και ευδιάκριτες διαφορές ανάμεσα σε μία γόνιμη και θεμιτή συζήτηση και την πολιτική κατάχρηση του παρελθόντος.

Πρώτον, δεν πρέπει να επιτρέπεται στους πολιτικούς να αρνούνται ιστορικά γεγονότα.  Ο κ. Γκρόουβ μπορεί να υποστηρίζει ότι ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν απλώς μία σύγκρουση, αλλά δεν αρνείται - για παράδειγμα - ότι έγινε η Μάχη του Σομ. Αντιθέτως, ορισμένοι Ιάπωνες εθνικιστές, που βρίσκονται κοντά στον κ. Άμπε, αρνούνται ότι έγινε η Σφαγή της Ναντσίνγκ.

Η δεύτερη σημαντική διαφορά αφορά την ενθάρρυνση του διαλόγου και την απαγόρευση του διαλόγου. Είναι λυπηρό και δυσοίωνο ότι ορισμένοι Ρώσοι εθνικιστές εξακολουθούν να προωθούν μία θετική άποψη για τον Στάλιν. Αυτή η εκδοχή του σταλινισμού όμως, θα γίνει πολύ πιο επικίνδυνη εάν γίνει η επίσημη εκδοχή της ιστορίας που δεν χωρεί αμφισβήτησης και η οποία προωθείται στα σχολεία και τα ΜΜΕ.


Οι πολιτικοί, όπως και οι ακαδημαϊκοί ή οι απλοί πολίτες, είναι φυσικό να έχουν συχνά αντικρουόμενες απόψεις για το πώς βλέπουν την ιστορία. Όταν όμως, γίνεται κατάχρηση της πολιτικής ισχύος όμως για την επιβολή μίας επίσημης εκδοχής της ιστορίας στα σχολεία και τα ΜΜΕ  τότε η εκπαίδευση μετατρέπεται σε πλύση εγκεφάλου. Όπως βλέπουμε σήμερα στη Ρωσία, είναι επικίνδυνο ο λαός να βρίσκεται στο έλεος της εθνικιστικής εκδοχής της ιστορίας.

«
Next
Νεότερη ανάρτηση
»
Previous
Παλαιότερη Ανάρτηση

1 σχόλια

  1. ειναι αριστεριστικο το κειμενο σας και ανθελληνικο
    τι ρολο παιζετε εσεις τελικα?
    ειστε προβοκατορες διεθνιστες αναρχοαριστεριστες η σκετο βλακες???????

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Μπορείτε να γράψετε και να σχολιάσετε τα πάντα, αλλά αν το κείμενο σας περιέχει υβριστικούς χαρακτηρισμούς σας ενημερώνουμε ότι δεν θα δημοσιεύεται. Σε περίπτωση καθυστέρησης δημοσίευσης των σχολίων ζητούμε συγνώμη και παρακαλούμε να μην βγάζετε αυθαίρετα συμπεράσματα. Με σεβασμό και εκτίμηση η διαχείριση του ιστολογίου