Select Menu

Slider

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

My Place

ΚΟΣΜΟΣ

ΕΥΡΩΠΗ

ΒΑΛΚΑΝΙΑ

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

» » » » » » » » » Aπαντήστε, προδότες, στους 10.000 νεκρούς της μάχης του Κιλκίς
«
Next
Νεότερη ανάρτηση
»
Previous
Παλαιότερη Ανάρτηση


Με εκείνα τα… παλητοτόμαρα είναι κεντημένη η σημαία μας. Τα σημερινά όντως παλιοτόμαρα ξηλώνουν και προδίδουν την ιστορία μας…

Γράφει ο Νατσιός Δημήτρης

Μαθητής μικρός τήν δεκαετία το 30 στό Κιλκίς, Σ. Λίβας, μετέπειτα στρατιωτικός γιατρός, γραψε τίς ναμνήσεις του, μέ τίτλο « παλιά, μικρή μας πόλη». Σέ κείμενο μέ τίτλο «ο Μαχητές το Κιλκίς», γράφει τά ξς συγκινητικά:

«να πέραντο «θνικό Νεκροταφεο», πού κρύβει στά σπλάχνα το τά κορμιά χιλιάδων παλληκαριν, εναι τόπος μας. Καί πάνω στά κορμιά ατά στήθηκαν τά θεμέλια ατς τς πόλης. Καί τό σιτάρι πού φτιάχνει τό ψωμί μας, θεριεύει καί μεστώνει ρουφώντας πό τή γ αμα ντί για νερό. Κάθε λόφος γύρω μας κι νας «κρανίου τόπος». Κάθε χωράφι κι νας «γρός αματος» για νά χρησιμοποιήσω το χαρακτηρισμούς το Εαγγελίου πού τόσο ταιριάζουν στήν περίπτωση».

Τά πρ
τα χρόνια, τ΄ λέτρια πού ργωναν τή γ, φεραν στήν πιφάνεια λευκά κόκκαλα «κόκαλα λλήνων ερά», ντάμα μέ σκουριασμένες ξιφολόγχες καί δερμάτινες παλάσκες, περασμένες σέ ζωστρες πού ζωναν, κάποτε λυγερά σώματα παλληκαριν. Κι λοι μας λίγο – πολύ, χουμε νά θυμόμαστε πώς κάποτε, σκάβοντας τίς αλές τν σπιτιν μας εχαμε βρε σκουριασμένα πλα κι νθρώπινα κρανία. 

Θυμμαι τούς πρώτους περιπάτους πού κάναμε με το σχολείο, κε κοντά στούς πρόποδες το η- Γιώργη. « δασκάλα μς λεγε τι ο παπαρονες στόν τόπο μας, εναι πιό κόκκινες πό λλο, γιατί παίρνουν τό χρμα τους πό τό αμα τν σκοτωμένων παλληκαριν. Κι μες διστάζαμε νά τίς κόψουμε, πό φόβο, μήπως καί ματώσουμε τά χέρια μας…» (σελ. 179).

 Μεταξύ τ
ν δέκα ρώων διοικητν συνταγμάτων πού πεσαν στήν μάχη το Κιλκίς, εναι καί ντώνιος Καμπάνης, διοικητής το 8ου Συντάγματος τς 4ης Μεραρχίας. Τόν διο καιρό γιός το Δημήτριος, πηρετε καί ατός ς στρατιώτης. Στό βιβλίο το «ναμνήσεις το Πολέμου καί τς Ερήνης» περιγράφει τήν σκηνή πού σπεύδει γιά τόν «τελευταίο σπασμόν» το ρωϊκο σκηνώματος το γονιο του. Φτάνει στή μεγάλη σκηνή πού ταν τό χειρουργεο τς IV Μεραρχίας:

«Μπκα στή σκηνή καί πάνω σ’ να φορεο είδα τόν πατέρα. Εχε τά μάτια νοιχτά. Τό πρόσωπο γελαστό καί εχαριστημένο. Μόνο τό στθος του ταν γεμάτο τρύπες. Στά χέρια του φοροσε γάντια καλοκαιρινά χακί, λλά πως ταν σκισμένα καί κρεμασμένα, κατάλαβα τι εχαν κοπε τά δάχτυλά του. ργότερα, ταν εδα τά κιάλια του, πού ταν καί ατά γεμάτα βλήματα, ντελήφθηκα πώς βίδα εχε σκάσει τήν ρα πού τά σήκωνε, γιά νά παρατηρήσει τίς χθρικές θέσεις.

Τό θέαμα γιά μένα
ταν τραγικό, λλά μεγαλύτερη κόμη συγκίνηση μο προξένησαν ο κατοντάδες τραυματίες το Συντάγματός του, πού περνοσαν καί τόν σπάζονταν κλαίγοντας. κουσα μερικούς νά λένε: ταν αστηρός, λλά δίκαιος καί γαποσε τούς νδρες του».

Νομίζω πώς πικήδειος ατός, ν μποροσε νά τόν κούσει, θά τόν εχε πολύτως κανοποιήσει. Γιατί πραγματικά πρόσεχε ξεχωριστά τους νδρες του, καί γιά νά προστατεύσει τή ζωή τούς εχε σκοτωθε διος» (σελ. 123).

Μέ τέτοιους ξιους γήτορες φθάσαμε στή νίκη. νας στρατός γενναίων μέ ρχηγούς «λιοντάρια» πς νά μήν νέλθει στήν κορυφή τς δόξης καί τς θανασίας.

Τό 1964 κδίδεται τό «ναμνηστικό Λεύκωμα» πί τή 50/τηρίδι πό τς μάχης το Κιλκίς. Στήν σελίδα 44 διαβάζουμε: «ταν δύο σύγγαμβροι πό τήν Κύμη τς Εβοίας, συνταγματάρχης ωάννης Παπακυριαζής καί ταγματάρχης ωάννης Βελισσαρίου. Καί ο δύο λεβέντες. Τά νδραγαθήματα τους πρξαν πό τά φωτεινότερα δείγματα τομικς γενναιότητος. Ο δύο ατοί συγγενες εχαν τσακωθ… σάν σύγγαμβροι πού σαν. Στήν μάχη το Κιλκίς βρέθηκαν ο μονάδες τους νά πολεμον πλάι- πλάι καί συναγωνισμός τν δύο τσακωμένων φθασε στό ποκορύφωμα.» Στήν τελευταία μάχη, πως ναφέρει στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος στά μιτελ πομνημονεύματά του, πλθε τό δράμα «…ρξατο τότε σφοδρότατος καταιγισμός πυρός, κατά τήν διάρκειαν το ποίου ο 6 λόχοι το Βελισσαρίου, προχωροντες ταχέως φθασαν ες πόστασιν φόδου πό τς πρώτης γραμμς τν βουλγαρικν ρυγμάτων. Καί εδον τό λησμόνητον θέαμα τς φόδου τν 6 εζωνικν λόχων το Βελισσαρίου, ο ποοι καθ’ ς εχον δηγίας πό το διοικητο των, βαλον αφνιδίως ταχύτατον λιγόλεπτον πρ ναντίον το χθρο, μετά τό ποον ρμησαν κάθεκτοι καί μέ βροντώδεις λαλαγμούς ναντίον τν πί τς πρώτης φρύος το λόφου βουλγαρικν χαρακωμάτων. γραμμή τν φορμούντων λόχων μέ τάς παστραπτούσας πό τόν λιον περχιλίας λόγχας μοίαζεν πρός χαλύβδινην ταινία, ποία πειλητική πήρχετο ναντίον τν χθρικν ρυγμάτων. γών πρξεν μεγαλειώδης. Ο Βούλγαροι νετράπησαν ξοντώθησαν διά τς λόγχης. Ατό το τό μεγαλύτερον κατόρθωμα το Βελισσαρίου καί μέ δικαίαν περηφάνειαν φώναξεν ες τόν λοχαγόν Ζήραν, λλον γενναον, ποος πηρετοσεν ες τό σύνταγμα το Παπακυριαζ, το μπατζανάκη το Βελισσαρίου.

Βρέ Ζήρα, πο
εναι διοικητής σου νά δει;

Ζήρας: Σκοτώθηκε…

Εχε πέσει πρό λίγου μόλις, μαχόμενος μέ τόν διον παράμμιλον τρόπον. Καί τότε τό πρόσωπον 

το συγγάμβρου «μαύρισεν πό τό πένθος». βγαλε τό πηλήκιόν του, καμε τόν σταυρό του, δάκρυσεν καί τράβηξεν μπροστά μέ περισσοτέραν ρμήν. κε παρακάτω στή Τζουμαγιά, στό ψόμετρο 1378, τόν περίμενε κι’ ατόν Χάρος».

να ξαιρετικό βιβλίο, πραγματικός θησαυρός, πού ναφέρεται στή μάχη το Κιλκίς εναι το π. Δημητρίου Καλλίμαχου, θελοντή εροκήρυκος τς ’ Μεραρχίας. Καλλίμαχος παρακολουθε κ το σύνεγγυς τήν μάχη παίρνει μέρος σ’ ατήν, μψυχώνει τούς στρατιτες, παρηγορε τούς πληγωμένους καί ναλαμβάνει, πολλές φορές, τό βαρύ καθκον τς ταφς τν νεκρν πολεμιστν. Τό 1942, ξέδωσε στή Νέα όρκη τίς μπειρίες του, σέ βιβλίο μέ τίτλο: «θάνατη λλάς».  Στό ξοχο ατό πόνημα μοσχοβολ πίστη καί φιλοπατρία το στρατο μας. Στήν μακραίωνη στορία μας πάντοτε τό Γένος γωνίζεται «πέρ πίστεως καί πατρίδος» καί ματαιοπονον σοι θέλουν νά χωρίσουν τά δύο ατά «ριζιμιά λιθάρια» το στορικο μας βίου. πό τά βάθη τν αώνων φωνή το Μακρυγιάννη μς κανοναρχε: « πατρίδα το κάθε νθρώπου καί θρησκεία εναι τό πν… Καί τότε λέγονται θνη, ταν εναι στολισμένα μέ πατριωτικά ασθήματα· τό ναντίον λέγονται παλιόμαθες τν θνν καί βάρος τς γης.»

 Εναι γνωστό πώς μάχη διεξήχθη ν μέσω φοβερο καύσωνος (περίπου 40 βαθμούς Κελσίου). Τά σιταροχώραφα το κάμπου του Κιλκίς, ξαιτίας τν βίδων πραν φωτιά. Πολλοί βαριά τραυματισμένοι στρατιτες, μή μπορώντας νά μετακινηθον, κάηκαν ζωντανοί…

 Ένα
ρωικό παράδειγμα αταπάρνησης καί νδρείας στή σελίδα 76:

«Στρατιώτης το
22ου τραυματίσθη ες τόν βραχίονα.

Τυχηρός
σουνα, συνάδελφε, πού πρες τό παράσημο, το λέγει παραπλεύρως του, αντε τράβα τώρα στό χειρουργεο…

Τί
κανε, λέει; Μέ μία τσουγκρανιά νά φύγω; Τό παληοτόμαρό μου βαστάει κόμα· χω νά φάγω καί λλους π’ ατούς τούς τιμους πού σφάξανε γυναικόπαιδα!

Καί συνεχίζει τόν
γώνα.

Παίρνει δεύτερο βόλι καί
ξακολουθε νά μάχεται καί τό δεύτερον τραμα γίνεται τρίτον καί πεται συνέχεια… Καί ταν πλέον δυνατή αμορραγία τόν ναγκάζη νά πέση κάτω, ο τραυματοφορες, ταν πλησίασαν νά τόν παραλάβουν, πέδσεαν ν λω πτά τραύματα! Καί παρεπονετο Ρουμελιώτης στρατιώτης, διότι δέν το δυνατόν πλέον νά συνεχίση τόν γώνα του.

Μωρ’ δέν μπορο
σε νά εχα κι’ λλο παληοτόμαρο, νά βγάλω ατό τό τρυπημένο καί νά τό βάλω τό καινούργιο!»

Με εκείνα τα… παλητοτόμαρα είναι κεντημένη η σημαία μας. Τα σημερινά όντως παλιοτόμαρα ξηλώνουν και προδίδουν την ιστορία μας…

Απόσπασμα από παλιότερο άρθρο μου με τίτλο “Η μάχη του Κιλκίς”

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς
 Μέλος του ΙΗΑ

«
Next
Νεότερη ανάρτηση
»
Previous
Παλαιότερη Ανάρτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια

Σχολιάστε...

Μπορείτε να γράψετε και να σχολιάσετε τα πάντα, αλλά αν το κείμενο σας περιέχει υβριστικούς χαρακτηρισμούς σας ενημερώνουμε ότι δεν θα δημοσιεύεται. Σε περίπτωση καθυστέρησης δημοσίευσης των σχολίων ζητούμε συγνώμη και παρακαλούμε να μην βγάζετε αυθαίρετα συμπεράσματα. Με σεβασμό και εκτίμηση η διαχείριση του ιστολογίου